SAÇLARINI AKŞAMLARINA TOPLAMIŞ ŞEHRİN YALNIZ HALİ
Saçlarını akşamlara toplamış bir şehrin
en yalnız halini duvarlara resmettim ben... Duvarların en yalnız halini tek
başına üşüyen çiçekler bilirdi oysa… Bir de sen bilirdin… Ama çok eskiden… Duvarların
en yalnız halini en çok da ben ve sesi kısılmış şarkılar biliyor şimdilerde…
Dünya durmadan dönüyor... Her an yazıyorum aklıma sen geldikçe her şeyi… Yaşıyorum ve de u/mutsuzum… Fondaki şarkı u/mutsuz… Saçlarını akşamlara toplamış şehrin en yalnız halini resmettiğimiz duvarlar u/mutsuz…
Sana ben kendimi anlatamadım… Dağları gözlerimin önüne katıp dağlarla beraber sana yürüdüm de yine ben kendimi sana anlatamadım… Bulutların ıslattığı çimenlerle ağladım da yine de ben sana kendimi anlatamadım…
Ellerimden çiçekler, gözyaşımdan çimenler, gözlerimden dağlar kaydı da ben sana kendimi yine anlatamadım… Anlatamadım… Yalnızım…
Karanlığın içinde seninle büyüyen bu şehrin var olduğunu bana kim anlatabilir… Karanlığın içinden huzur bulamayan sabahlar gibiyim… Huzursuzum…
Yalnızlığımı duvarlara resmettim… Senden ve sulardan aldım renkleri… Bir yağmur sonrası duvardaki tüm renkler gökkuşağına kaçtı… Bir tek siyah kaldı… Siyah da bana kaldı… Karanlıktayım…
Uzun zaman oldu biliyorum… Biliyorum, dilinden çıkan cümlelerin hiçbirisi benim kalbime değmedi… Zaten sen cümlelerinin hiçbirisini benim kalbime değsin diye de söylemedin… Söyleyemedin… Yoruldum…
Bir yandan sağanak yağmur bir yandan üzerimde uçuşan gazete kâğıtları… Sokaklar ıssız… Anılarım canlanıyor… Can geliyor anılarıma… Ben geriden kendime bakıyorum… Durgunum…
Evlerin camlarından sarkan zaman bana bakıyor şimdi… Paslı demir parmaklı evlerin camlarından bana doğru sarkıyor zaman… Zaman bir bana yetişemiyor…
Duvarlarına saklanmış şehrin akşam oluşuna en çok da gündüzler üzülüyor… Benim gibi üzülüyor… Dallarda şarkılarını mırıldanan rüzgârlar elini eteğini çekiyor benden ve gündüzlerden… Rüyalarım sona eriyor…
Bir seferinden diğer seferine hazırlanan Kasım ayının hüzünlü günlerini omuzlarımda taşıyorum… Kendimi taşıdığım gibi…
Omuzlarımın üzerinden bakıyorum rüyalarıma… Akşamlarımı ben senin gözlerinde saklamıştım… Önce gözlerine bakıyorum…
Sonra da saçlarını akşamlara toplamış bir şehrin en yalnız halini resmettiğim duvar yazısına bakıyorum: “Her şeye yettim de bir kendime yetemedim… Suçluyum…”
Fatih
Tezce
1
Aralık 2025 Bafra